ถ้าคุณได้พบชื่อเพื่อนสมัยเด็กโดยบังเอิญทางอินเตอร์เน็ตคุณจะทำอย่างไร เราหรือดีใจสิ ใครจะคิดว่าเออ...เกือบยี่สิบปีแล้วสินะที่ไม่ได้เจอกันเลย
ด้วยความคิดและความไม่แน่ใจว่าจะใช่เพื่อนไหม...เอ้าลองดูแล้วกัน จึงได้เขียนโปสการ์ดไปทักทายเพื่อนคนนี้ หากจะเล่าเรืองอดีตสมัยเรียน ม.ต้น คือเราไม่เคยคุยกันเลย ได้แต่มองหน้า ในความรู้สึกตอนนั้นเออเขาเป็นคนเงียบดีน่ะ ไม่ค่อยพูด เรียนก็เก่งกว่าเรา แต่กับเรา มันมีความรู้สึกกดดัน ทำไมหรือ เพราะเรามาอยู่ห้องคิงส์ ที่มีเด็กเรียนทั้งนั้น เราเรียนปานกลาง ทำอะไรก็ต้องไล่ให้ทันคนเก่ง คือต้องขยันเป็นสองเท่าทั้งที่ไม่ชอบอ่านหนังสือเรียนสักเท่าไหร่
พอขึ้นม. ปลาย เราได้เลือกเรียนสายศิลป์ เพื่อนคนนี้เรียนสายวิทย์ เราได้เรียนในสิ่งที่เราชอบนั้นคือ ศิลปะ วาดรูป จากเด็กที่ดูเรียบร้อย เก็บกด ก็ได้กลายเป็นคนพูดมาก ทำอะไรได้ดั่งใจ ตั้งตัวเป็นหัวหน้ากลุ่ม มีเพื่อนซี้ๆ กัน 6 คน ส่วนมากถ้าเจอเพื่อนคนนี้ก็จะยิ้มให้ ในความรู้สึกหรือ? เขาเป็นคนเงียบนะ ยิ้มเก่ง มีความรู้สึกดีๆ ให้ หากมองในมุมกลับกัน คนพูดมากไม่ชอบมักมองคนเงียบๆๆ (จะได้ไม่แย่งพูด)
ปัจจุบัน หลังจากได้ส่งโปสการ์ดไปให้ ได้รับคำตอบที่ไม่คาดคิด นั่นคือการแอด MSN เข้ามาทักทาย มีการพูดคุยเป็นครั้งแรก เพราะอย่างที่บอกคือ สมัยเด็กไม่เคยคุยกันเลย นี่เป็นครั้งแรกที่ได้คุยกัน ได้เล่าความเป็นมา
ใครจะคิดบ้างว่าเขามีปัญหาทางครอบครัว และไม่ได้เรียนหนังสือต่อ และพึ่งมาเรียนตอนอายุ 30 กว่า ส่วนเราได้เรียนตามปกติจบมานานแล้ว เรื่องเรียนโท ก็แค่อยากทดสอบความรู้ช่วงไฟแรงๆๆ เท่านั้นเอง
เขาพึ่งจบตรีตามด้วยการสอบติดปริญญาโท เขามีมานะ ถือว่าเขาเก่งคนหนึ่ง ทุกครั้งที่พูดคุยมีความขัดแย้งกันตลอด หนึ่งเพราะเขาไม่ใช่ ด.ช.โชติ ตอนเด็กๆ ที่ยิ้มอย่างเดียว เขาเป็นคนที่โกรธง่าย (หากพูดไม่ถูกหู)เถียง เหมือนเอาใจเป็นใหญ่ ฉันไม่ชอบ ก็ไม่ฟัง มันเหมือนคนไม่มีมารยาทในการฟัง เราไม่อยากพูด แต่นิสัยเราไม่ดี คือ กวนคนให้โมโห เก็บคำพูด แล้วค่อยย้อนทีหลัง ปัญหาก็เกิดขึ้น
ความเป็นเพื่อนระหว่างเราสองคนมันใกล้แตกดับ เหมือนแก้วที่ร้าว มันยิ่งร้าวไปเรื่อยๆ กำลังใกล้แตก ความรู้สึกดีๆ ตอนเด็ก เริ่มหมดไปจากใจเรา
...วันอวสานกำลังจะมาถึง
