ใครจะคิดบ้างว่าจะมีเหตุการณ์ซ้ำซากเกิดขึ้นอีก ที่จะพูดถึงเรื่องแรกคือ เยาวชนไทย ปัจจุบันเราจะเห็นข่าวเด็กผู้หญิงตบตีกันตลอด เราคิดในใจเกิดอะไรขึ้น ทำไมต้องใช้ความรุนแรงในการตัดสินปัญหา หรือแค่ไม่ชอบขี้หน้าก็สามารถทำร้ายผู้อื่นได้หรือ ภาวะเช่นนี้เป็นเพราะอะไร ครอบครัว สิ่งแวดล้อม หรือการศึกษา เราไม่เจาะจง แต่ทุกวันนี้ความก้าวร้าวของเยาวชนมีมากมาย เราเองก็คิดไม่ถึง เทคโนโลยีความเจริญด้านวัตถุเข้ามาแต่จิตใจล่ะ ใครจะแก้ปัญหา

            เริ่มกันเลยดีกว่า คือเราได้เห็นพฤติกรรมของเด็กนักเรียนหญิงสองคนในชุดเครื่องแบบนักเรียนโรงเรียนฝรั่งแห่งหนึ่งย่านคลองเตย ซึ่งเรานั่งรถเมล์อยู่ก็ไม่ได้สนใจอะไร แต่เจ้าน้องที่นั่งคู่กับเราทำไมถึงเบียดตัวเข้ามา ทำให้เราต้องมอง

           อ๋อ มีเด็กนักเรียนสองคนนี้ยืนเบียดที่นั่งเจ้าน้องคนนี้นี่ ขออธิบายว่าเจ้าเด็กนักเรียนสองคนนี้มีลักษณะคนหนึ่งสูง ผมซอย (คล้ายทอม) อีกคนตัวเตี้ย ถักเปีย (คล้ายดี้) เราคิดตอนแรกว่าคงเป็นพี่น้องกัน เห้นโอบกอดเพราะนึกว่าจะตัวเล็กดี้จะล้ม แต่เปล่า การกอดของสองคนนี้มันเข้าทำนองกอดอย่างว่า

          ทำไมเราถึงรู้ เพราะเจ้าทอมกับดี้คนนี้พูดคุยโดยไม่อายเลยว่ามีคนอยู่บนรถเมล์ ว่าเป็นแฟนกัน มีการใช้นิ้ว มีการพูดว่าเสีย...ว อะไรจะขนาดนั้น พฤติกรรมด้านกามชัดๆๆ พ่อแม่เขาไม่รู้พฤติกรรมของลูกเขาเลยหรือ มันน่าละอายน่ะ ทำไมถึงกล้าที่จะโชว์การพูดจาและกิริยาการกอดกันด้วย เราไม่เข้าใจจริงๆ รู้สึกอดสู สมเพศ ดีที่เราไม่มีลูก คิดดูถ้าเราเป็นแม่ เราคงตบมันตายคามือไปแล้ว เฮ้อ....

เรื่องที่สอง

         มันคือความเศร้าซ้ำซากสำหรับคนเลี้ยงหมาหรือสุนัขอย่างเรา ถ้าเรากลับบ้านเราจะได้ยินเสียงของหมาเราร้องดีใจ ส่วนเจ้าตัวเล็กก็จะแหกปากร้องเพื่อนอยากออกจากห้องที่ขังไว้

          พอเราไขกุญแจปุ๊บ เราเริ่มรู้ว่าผิดปกติมาถึง เจ้าแก้ว หมาเพศเมีย ลูกครึ่งบางแก้วหายไปไหน จะบอกว่าหมาตัวนี้ผิดปกติทางสมองอายุ 3 ปีแล้ว แต่ไม่เคยเสียสาว เราสังหรณ์ใจไม่ผิด พอเปิดประตูห้องหลานชายเพราะขังหมาเจ้าออมสินไว้ เป็นพุดเดิ้ลสีน้ำตาล อายุยังไม่ถึงขวบเลย

           เปิดประตูก็เห็นเจ้าแก้วอยู่ด้านใน ปากเต็มไปด้วยเลือดๆๆ ใจเราสลายแล้ว เรารู้ชะตากรรมของออมสินว่าตายแล้ว เราไม่กล้าเปิดดู เจ้าแก้วมันสามารถปีนหน้าต่างห้อง เข้าไปกัดออมสินจนตาย เราเครียดมาก ขึ้นบ้านโทรหาพี่สาว เล่าเหตุการณ์ เจ้าแก้วกัดหมาพุดเดิ้ลมาสองตัวแล้ว มาตัวนี้เป็นตัวที่สาม เรารับไม่ได้ แต่ก็ไม่ฆ่ามัน เราคิดว่าเราต้องซื้อปลอกปากให้มันและจะไม่เลี้ยงหมาอีกแล้ว อีกอย่างเจ้าออมสินเป็นหมาหลานชาย แต่เราดูแลออมสินมากกว่า เลิกงานรีบกลับบ้านเพราะห่วงหมาที่เลี้ยงไว้ เมื่อคืนเป็นคืนที่เครียด อยากร้องไห้ เราเป็นคนรักหมามาก แล้วอีกหนึ่งชีวิตก็จากไป เราก็คิดเหมือนกัน สักวันเราก็คงไปเจอกันนะออมสินในไม่ช้า ขอให้เจ้าจงเกิดเป็นคน ไปสบายเถอะน่ะ

edit @ 21 Nov 2007 10:17:24 by ตู่

edit @ 21 Nov 2007 13:59:41 by ตู่