วันนี้เช้ามาอากาศก็ครึ้ม เนื่องจากฝนตกมาเมื่อวานตอนเย็น ทำให้ฉันต้องลงบันไดจากชั้น 23 มาด้านล่างเพื่อกลับบ้าน เพราะไรหรือ ไฟดับไปทั่วตลอดแนวถนนพระราม 4 ค่ะ
หลังจากทำกิจจากบ้านเสร็จ ก็ออกจากบ้านมาทำงานด้วยอารมณ์สบาย ทุกวันนี้ฉันต้องนั่งรถเพื่อขึ้นทางด่วน และรถสายนี้จะเป็นปอ.สีน้ำเงิน บางครั้งก็แอร์เย็น บางครั้งก็แอร์กี่ แต่วันนี้แอร์ไม่มีเลย แถมยืนตลอดทางจนลง ทำให้ฉันอารมณ์หงุดหงิดขึ้นมา แถมมาเจอคนชนในลิฟต์อีก (ขอบอกฉันอยากจะชกหน้ายัยผู้หญิงคนนั้นเสียจริงๆ เพราะไม่มีคำขอโทษจากปาก)
ทุกวันในช่วงเช้า ฉันมักงานข่าวจากอินเตอร์เน็ตทุกฉบับ เพราะไม่อยากไปยุ่งกับ นสพ.ของนาย มันทำให้ฉันรู้ข่าวสารเยอะมากเหมือนกัน แล้วก็รู้สึกว่า วันนี้พูดมากซะเมื่อยปาก ฉันเองถ้ามีเรื่องคุยก็จะคุยน้ำไหลไฟดับ มีสิ่งอะไรที่อยากรู้ก็จะต้องถามให้รู้ให้ได้ แล้วเป็นคนที่เปิดดูข้อมูลทางเน็ตด้วย วันนี้ก็รู้ว่าหลานสาวลูกพี่ชายคนโตเรียนจบมหาวิทยาลัยแล้ว แต่ปกติทางบ้านพี่สะใภ้ไม่ค่อยติดต่อ ทางบ้านเราก็เลยไม่รู้อะไร เพราะพี่ชายเสียไปนานแล้ว แต่เราก็ดีใจกับหลานเราด้วย ขอให้ได้งานดีๆ แล้วกัน
วันนี้ก็ได้เจอกับคำสัมภาษณ์ที่น้องนิ ที่เคยทำงานที่เดียวกันสัมภาษณ์ไว้นานแล้ว เพื่อลงในหนังสือพิมพ์กรุงเทพธุรกิจ อ่านแล้วก็ขำดี ขอลงเป็นตัวอย่างเล็กๆ น้อยๆ แล้วกันน่ะ
"ถ้าไม่ได้เดินตลาดนัด เหมือนจะขาดใจ"
"ถ้าไม่ได้ซื้ออะไรสักชิ้น ก็เหมือนขาดอะไรไปอย่าง"
"ตอนนี้เดินไปไหนก็มีแต่ตลาดนัด มีทุกที่ ทุกวัน เป็นเหมือนตัวเร่งเร้าให้เราต้องลงไป ขนาดบางวันพยายามห้ามใจไม่ให้ลงไปเดิน เพื่อนมาชวนนิดหน่อย ไม่ปฏิเสธเลย แล้วเป็นไง เราเองที่เสียสตางค์ เพื่อนเราเดินตัวปลิว"
แต่ก่อน จริยา เป็นคนที่ซื้อเสื้อผ้าแฟชั่นชนิด 79 หรือ 99 บาททุกวัน ซื้อจนลืมว่าสตางค์ในกระเป๋าหายไปไหน แถมซื้อมาแล้วไม่ค่อยได้ใส่ เพราะใส่ไม่ได้ ผ้าไม่ดี เป็นต้นเหตุของการเสียเงินโดยเปล่าประโยชน์
สรุปว่า อย่างไรก็ต้องซื้อ แต่เปลี่ยนมาซื้อของดี มีแบรนด์ โดยเฉพาะแบรนด์ไทย ที่พัฒนาตัวเองจากตลาดล่าง จริยา บอกว่า สินค้ากลุ่มนี้น่าสนับสนุน
"มีร้านประจำที่ตัดเย็บดี ไม่หยาบ ไม่ย้วย ดีไซน์เก๋ บางทีก็ไปดูประตูน้ำเหมือนกัน แต่ที่นั่นออกแนวก๊อบ ต้องซื้อทีละ 3 ตัว ไปดูที่จตุจักรก็จะมีที่ที่เป็นเสื้อผ้าแฮนด์เมดเยอะกว่า"
จริยา บอก ใครจะว่าเธอเสพติดตลาดนัดก็ไม่เถียง เพราะ "ฉันชอบของฉัน ของน่ารักๆ อย่ามาวางขายให้เห็นแล้วกัน ฉันจะซื้อ"
เฮ้อ! เรื่องของเราก็ตลกดีเหมือนกันน่ะ...อิ อิ
